می توان اثر را فرو گذاشت و به خود مؤثر پرداخت. ما در بسیار موارد به نیت پدید آورنده راه نداریم، و به ناگزیر او را تنها در آینه ی واژگانی می نگریم که بر زبان جاری می کند و یا بر کاغذ می نویسد. اما درباره ی این دو دوست، به مدد آشنایی نه چندان کوتاه، از فراخی دنیای پشت کلماتشان تا حدودی آگاهی دارم. به نظر من اینان در چهارچوب تنگ و بی مخاطب محلی Local نمی گنجند و در آنچه به دلبستگی روزنامه نگارانه شان مربوط است به فضایی عمومی Global و به ساحتی ملی نیازمندند. کاشکی تریبون مطبوعه شان که آبشخور دشواری هایش کاستی های مادی و تنگناهای محلی است سراسری می بود و میدانی فراخ برای تازاندان اسب انگیزه و اشتیاق و استعداد و شیطنت شان داشتند.